Polityka rozwojowa i pomocowa stoi przed poważnymi wyzwaniami. Zarówno za granicą, ponieważ świat przechodzi dramatyczne zmiany związane ze zmianami klimatycznymi i poważnymi konfliktami zbrojnymi. W kraju, ponieważ rośnie sceptycyzm wobec pomocy.

Caritas Podczas głównej debaty na temat rozwoju, która odbyła się po raz siódmy w ramach Tygodnia Arendal, przedstawiciele sześciu różnych partii byli obecni, aby wyjaśnić, w jaki sposób ich zdaniem powinna wyglądać polityka rozwojowa.

W panelu zasiedli Anne Beathe Tvinnereim, minister ds. współpracy rozwojowej (Partia Centrum), Espen Barth Eide, minister spraw zagranicznych (Partia Pracy), Lene Westgaard-Halle, posłanka Partii Konserwatywnej, Dag-Inge Ulstein, posłanka Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej (KrF), Audun Herning, sekretarz partii SV oraz Lan Marie Berg, posłanka Partii Zielonych.

Cel jednego procenta

Debatę prowadziła Anne Håskoll-Haugen. Powiedziała, że jedną z pozycji w jej notatniku było ostrzeżenie przed przekształceniem debaty w spór o cel jednego procenta. Było to z jej strony trafne spostrzeżenie, ponieważ tak właśnie potoczyła się debata.

Panowała powszechna zgoda co do tego, że co najmniej jeden procent dochodu narodowego brutto powinien być przeznaczany na budżet rozwojowy. Herning (SV) jasno stwierdził, że jeden procent jest punktem wyjścia, a nie pułapem, i że należy wydać więcej. Berg (MDG) chciał więcej pieniędzy na wszystko, zarówno na pomoc, jak i na oddzielną pozycję dotyczącą klimatu, i uważał, że moglibyśmy również rozważyć czerpanie pieniędzy z funduszu naftowego poza zasadą działania. Westgaard-Halle (Partia Konserwatywna) uważa, że to nie procent DNB (dochodu narodowego brutto) jest ważny. Najważniejszą rzeczą było to, co udało się osiągnąć, i dlatego uważał, że musimy lepiej mierzyć wpływ pomocy. Ulstein położył również nacisk na ewaluację projektów rozwojowych.

Łagodzenie ubóstwa a globalne dobra publiczne

Inną kluczową kwestią był sposób, w jaki budżet pomocowy był wykorzystywany do wielu innych celów niż projekty rozwojowe i ograniczanie ubóstwa. Jednym z przykładów są fundusze na walkę z napływem uchodźców z Ukrainy. Innym, trudniejszym przypadkiem są projekty mające na celu ochronę globalnych dóbr wspólnych, takich jak klimat i przyroda. Jest to również ważne dla ograniczania ubóstwa i zapobiegania konfliktom, ale zgodzono się, że jedno nie powinno odbywać się kosztem drugiego. Czy globalne dobra publiczne i walka z ubóstwem powinny być finansowane oddzielnie?

Większość ludzi, w tym minister rozwoju Tvinnereim, uważała, że najlepiej byłoby dokonać rozróżnienia. Obawiała się ona jednak, że jeśli zostaną one rozdzielone, to na żaden z nich nie zostanie przeznaczona wystarczająca ilość pieniędzy. Jedyną osobą, która miała jasność co do tego, że klimat i rozwój powinny znajdować się na tym samym stanowisku, był minister spraw zagranicznych Barth Eide (Partia Pracy):

- Jestem bardzo przeciwny tej dychotomii. Myślenie, że klimat i przyroda to coś innego niż pomoc, jest całkowicie błędne. Wszystko musi być postrzegane w świetle kryzysu klimatycznego i przyrodniczego.