W Światowym Dniu Uchodźcy przyłączamy się do globalnego apelu o wzmocnienie ochrony osób w drodze. W tym roku przypada również 75. rocznica Konwencji o statusie uchodźców z 1951 roku – historycznej obietnicy, że osoby uciekające przed prześladowaniami i przemocą nigdy nie powinny być pozostawione same sobie.

Konwencja została przyjęta po dwóch wojnach światowych, motywowana zbiorową determinacją, by świat nigdy więcej nie odwrócił się od ludzi poszukujących bezpieczeństwa. Dziś ta obietnica jest ważniejsza niż kiedykolwiek.

Według Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), do końca 2025 roku 117,8 miliona ludzi zostało przymusowo przesiedlonych – mniej więcej co siedemdziesiąty mieszkaniec Ziemi. Tegoroczny temat przewodni, „Dopóki wszyscy będą bezpieczni”, podkreśla, że ​​bezpieczeństwo nie jest przywilejem, lecz fundamentalnym prawem.

Dopóki ludzie będą zmuszani do ucieczki przed wojną, zmianami klimatycznymi i prześladowaniami, mamy wspólną odpowiedzialność, aby ich chronić.

Obietnica złożona pod presją

Konwencja o Uchodźcach stanowi, że osoby poszukujące schronienia nie tracą swoich praw ani godności. Mają prawo do bezpieczeństwa, edukacji, pracy i możliwości uczestnictwa w życiu społecznym.

Jednak zasady te są pod coraz większą presją. Kilka stanów wprowadza:

• zamknięte granice
• polityka odstraszania
• eksternalizacja procedur azylowych

Jednocześnie zasada non-refoulement – ​​zakaz odsyłania ludzi do miejsc niebezpiecznych – ulega osłabieniu, co naraża osoby, które i tak są już narażone, na jeszcze większe ryzyko.

Kryzysy, które zmuszają ludzi do ucieczki

Dzisiejszy kryzys przesiedleńczy charakteryzuje się przedłużającymi się i złożonymi konfliktami. Około siedmiu na dziesięciu uchodźców pochodzi zaledwie z kilku krajów: Wenezueli, okupowanych terytoriów palestyńskich, Ukrainy, Syrii, Afganistanu, Sudanu i Sudanu Południowego.

Sudan pozostaje największym na świecie kryzysem przesiedleń wewnętrznych, z ponad dziewięcioma milionami ludzi zmuszonymi do opuszczenia swoich domów. Ponadto, niedawne eskalacje w Libanie i Iranie zmusiły ponad milion osób do ucieczki.

Caritas -organizacje są obecne w wielu z tych kryzysów i współpracują z lokalnymi kościołami i społecznościami, zapewniając schronienie, żywność, ochronę i obecność, w której można wysłuchać potrzebujących.

Uchodźców często określa się mianem ofiar – ale ich historie to także opowieści o odporności, sile i nadziei.

Caritas 'apel w Światowym Dniu Uchodźcy

Caritas Internationalis zachęca:

• Państwa powinny przestrzegać swoich zobowiązań wynikających z Konwencji z 1951 r. i przełożyć je na rzeczywistą ochronę, a nie odstraszanie.
• Społeczność międzynarodowa zapewni przewidywalne finansowanie operacji humanitarnych wspierających osoby przesiedlone i społeczności przyjmujące.
• Wspólnoty wyznaniowe i społeczeństwo obywatelskie w celu budowania społeczności charakteryzujących się gościnnością, inkluzywnością i godnością – w których uchodźcy mogą odbudować swoje życie i wnieść swój wkład w społeczeństwo.

Współodpowiedzialność, dopóki wszyscy nie będą bezpieczni

Dopóki ludzie będą zmuszani do ucieczki, nasza zbiorowa odpowiedzialność pozostaje. W 75. rocznicę Konwencji o Uchodźcach, Caritas niezłomni w swojej misji humanitarnej: ochronie godności człowieka, wzmacnianiu nadziei i budowaniu społeczności, w których każdy może żyć bezpiecznie.

Dopóki wszyscy nie będą bezpieczni, praca nie będzie skończona.